Polak z Sercem · edycja 9

Podręcznik akcji

Ten podręcznik nie jest pisany — jest składany z tego, co system wie o akcji naprawdę: z edycji, kalendarza, ról, potrzeb i rozstrzygnięć. Zmienia się akcja, zmienia się podręcznik. Z tych samych danych uczy się Barnaba, więc to, co przeczytasz tutaj, i to, co Barnaba mówi ludziom, nie może się rozjechać.

Stan na dziś

0 złzebrane w tej edycji
0 kgdarów
0 / 42diecezji z wynikiem
0punktów zbiórki
0koordynatorów diecezjalnych
0ofert czeka na koordynatora

Te liczby pochodzą wprost z systemu i zmieniają się razem z akcją. Podręcznik jest składany na nowo przy każdym uruchomieniu — nie ma w nim zdania, którego ktoś musiałby ręcznie poprawiać.

Role — kto za co odpowiada

Koordynator ogólnopolski kraj

Pilnuje, żeby wszystkie części akcji działały jako jedna całość — kierunek, standardy, harmonogram.

  • Przygotowuje i prowadzi kolejną edycję
  • Ustala zasady, harmonogram i standardy działania
  • Koordynuje współpracę z diecezjami i partnerami
  • Zapewnia materiały organizacyjne i wsparcie koordynatorów
  • Zbiera informacje o przebiegu akcji i jej wynikach
  • Odpowiada za sprawy wymagające decyzji na poziomie ogólnopolskim

Współpracuje z: Koordynatorzy diecezjalni, rzecznik, partnerzy i patroni, zespół KSM, osoby od logistyki.

Kontakt: polakzsercem@ksm.org.pl, tel. 570 753 770

Rzecznik prasowy kraj

Odpowiada za to, co akcja mówi o sobie na zewnątrz — i za spójność tego przekazu.

  • Reprezentuje akcję w kontaktach z mediami i odpowiada na zapytania dziennikarzy
  • Przygotowuje komunikaty prasowe
  • Dba o spójny język i przekaz ogólnopolski
  • Zbiera z terenu historie, zdjęcia i materiały
  • Koordynuje przekazywanie materiałów do mediów ogólnopolskich
  • Reaguje na sytuacje wymagające oficjalnego stanowiska

Współpracuje z: Koordynator ogólnopolski, koordynatorzy medialni diecezji, media, partnerzy.

Czego nie robi: Nie zastępuje koordynatora medialnego. Koordynator medialny buduje widoczność lokalnie; rzecznik odpowiada za poziom ogólnopolski i reprezentuje akcję na zewnątrz.

Kontakt: rzecznik@ksm.org.pl

Koordynator diecezjalny diecezja

Lider akcji w diecezji — przekłada zasady ogólnopolskie na plan działania i buduje sieć parafii.

  • Kontaktuje się z parafiami i ustala zakres współpracy
  • Pozyskuje miejsca zbiórki i koordynuje ich działanie
  • Współpracuje z księdzem odpowiedzialnym za kontakt z parafiami
  • Organizuje przepływ informacji i odbiór darów
  • Raportuje przebieg i wyniki do poziomu ogólnopolskiego

Współpracuje z: Koordynator ogólnopolski, ksiądz współpracujący, koordynator medialny, koordynatorzy oddziałowi, proboszczowie.

Koordynator medialny diecezja

Sprawia, że o akcji dowiadują się ludzie w diecezji.

  • Przygotowuje i przekazuje materiały promocyjne
  • Współpracuje z mediami diecezjalnymi i lokalnymi
  • Zbiera zdjęcia, materiały filmowe i informacje z parafii
  • Dba o spójny język i identyfikację akcji
  • Promuje punkty zbiórki i możliwości wsparcia

Współpracuje z: Koordynator diecezjalny, rzecznik, parafie i oddziały, wolontariusze, media lokalne.

Ksiądz współpracujący diecezja

Otwiera drogę do parafii — buduje zaufanie potrzebne, żeby akcja weszła.

  • Nawiązuje kontakt z proboszczami i duszpasterzami
  • Przedstawia parafiom ideę i zasady akcji
  • Pomaga pozyskiwać konkretne miejsca zbiórki
  • Pomaga ustalić termin i formę działania w parafii
  • Wspiera akcję duszpastersko i organizacyjnie

Współpracuje z: Koordynator diecezjalny, proboszczowie, koordynatorzy oddziałowi, wolontariusze KSM.

Czego nie robi: Nie przejmuje organizacji całej akcji — pomaga jej wejść do parafii.

Koordynator oddziałowy parafia

Odpowiada za to, żeby punkt zbiórki zadziałał sprawnie i punktualnie.

  • Ustala z parafią miejsce i termin zbiórki
  • Organizuje grafik i zespół wolontariuszy
  • Pilnuje oznakowania i materiałów w punkcie
  • Koordynuje zbiórkę darów i kwestę
  • Przekazuje informacje o wynikach i potrzebach
  • Współpracuje przy przygotowaniu darów do odbioru

Współpracuje z: Koordynator diecezjalny, ksiądz i parafia, koordynator medialny, wolontariusze, lokalni darczyńcy.

Wolontariusz wszedzie

Zamienia plan w realną pomoc — jest twarzą akcji w miejscu zbiórki.

  • Informuje, co i gdzie można przekazać
  • Przyjmuje i porządkuje dary
  • Pomaga przy zbiórce publicznej
  • Dba o kulturę kontaktu z darczyńcami
  • Dokumentuje działania i pomaga w promocji
  • Uczestniczy w przygotowaniu darów

Współpracuje z: Koordynator oddziałowy, parafia, koordynator diecezjalny, inni wolontariusze.

Kontakt:

Jak pozyskiwać wolontariuszy

Młodzież w parafii — po Mszy, na spotkaniu grupy, w szkole przy parafii

Kiedy: Sześć tygodni przed zbiórką, żeby zdążyli się umówić między sobą

Co mówisz: Nie zaczynaj od „potrzebujemy rąk do pracy". Zacznij od konkretu: „W obwodzie grodzieńskim czterdzieści rodzin nie ma czym palić zimą. Zbieramy dla nich opał w naszej parafii". Konkretna potrzeba porusza, ogólna prośba nie porusza nikogo.

O co prosisz: Dwie godziny w konkretną sobotę, przy konkretnym stole. Nie „zaangażowanie" — dwie godziny.

Czego nie robić: Nie obiecuj, że to jednorazowe, jeśli chcesz, żeby wrócili. Powiedz, ile to trwa naprawdę.

Szkoły — katecheci, opiekunowie samorządu, wychowawcy

Kiedy: Wrzesień, kiedy układa się plany na semestr

Co mówisz: Dla szkoły to gotowy projekt: wolontariat z policzalnym efektem, patriotyzm w formie czynu, a nie akademii. Można to wpisać w program wychowawczy i pokazać na koniec roku.

O co prosisz: Punkt zbiórki w szkole na tydzień i opiekun, który firmuje. Uczniowie znajdą się sami.

Czego nie robić: Nie zostawiaj szkoły samej z logistyką — po dary przyjeżdżamy my, nie oni.

Ci, którzy już raz pomogli

Kiedy: W ciągu dwóch tygodni po zamknięciu zbiórki

Co mówisz: Pokaż skutek: „Twoje dwie godziny to ćwierć tony, która pojechała do obwodu brzeskiego. Punkt potwierdził odbiór — dwadzieścia pięć rodzin". Wolontariusz, który zobaczył skutek, wraca za rok; ten, który nie zobaczył, nie wraca.

O co prosisz: Zgody na kontakt przed następną edycją. To najtańsze pozyskanie, jakie istnieje.

Czego nie robić: Nie wysyłaj podziękowania ogólnego. Ogólne podziękowanie znaczy tyle co żadne.

Jak pozyskiwać instytucje i firmy

Firmy lokalne — przez diecezję, nie z zimnego telefonu

Kiedy: Wrzesień–październik, przed zamknięciem budżetów rocznych

Co mówisz: Firma nie kupuje idei, tylko rozliczalność. Mamy ją: każdy dar ma wpis w ewidencji, transport ma potwierdzenie odbioru, sprawozdanie jest zestawieniem, nie opowieścią. Pokaż ksm.gotow.pl/polakzsercem/droga-daru — to robi robotę lepiej niż prezentacja.

O co prosisz: Konkret: transport, magazyn na dwa tygodnie, sfinansowanie jednej potrzeby z banku potrzeb albo towar z własnej półki. Nie „wsparcie".

Czego nie robić: Nie proś o pieniądze bez wskazania, na co. Firma, która nie wie, co kupuje, nie kupuje.

Sieci handlowe i sklepy — zbiórka przy kasach

Kiedy: Trzy miesiące przed edycją: sieci planują wcześniej niż my

Co mówisz: Dla sklepu zbiórka przy kasie to koszt niemal zerowy i widoczny znak, że angażuje się lokalnie. Dajemy oznakowanie, wolontariuszy i rozliczenie co do kilograma.

O co prosisz: Zgoda na stolik przy wejściu w konkretny weekend i miejsce na kartony.

Czego nie robić: Nie wchodź bez zgody centrali, jeśli to sieć — kierownik sklepu sam nie zdecyduje.

Samorząd, biblioteki, domy kultury

Kiedy: Wrzesień, przy planowaniu kalendarza wydarzeń

Co mówisz: Dla instytucji publicznej to działanie na rzecz Polaków za granicą — bezpieczne, apolityczne i dobrze widziane. Bibliotece łatwo być punktem zbiórki książek dla polskich szkół.

O co prosisz: Punkt zbiórki i wpisanie akcji w kalendarz instytucji.

Czego nie robić: Nie mieszaj akcji w spory polityczne. To ją zamknie szybciej niż brak pieniędzy.

Media diecezjalne i lokalne

Kiedy: Dwa tygodnie przed startem i drugi raz w trakcie, gdy jest już co pokazać

Co mówisz: Media nie potrzebują apelu, tylko historii z twarzą i liczbą. Daj jedną konkretną potrzebę, jedno zdjęcie z punktu (bez twarzy odbiorców pomocy) i jedną liczbę, którą można sprawdzić.

O co prosisz: Zapowiedź przed startem i relacja po zamknięciu. Dwa razy, nie raz.

Czego nie robić: Nigdy nie podawaj mediom nazwisk ani miejscowości odbiorców z Białorusi, Ukrainy i Rosji — także wtedy, gdy dziennikarz prosi o „ludzki wymiar". To naraża konkretne osoby.

Caritas diecezjalna i punkty na Wschodzie

Kiedy: Przez cały rok — to relacja stała, nie kampania

Co mówisz: Caritas ma to, czego my nie mamy: kanał na miejscu i wiedzę, co dziś jest bezpieczne. My mamy to, czego brakuje im: młodych ludzi i sieć parafii.

O co prosisz: Potwierdzanie potrzeb i ustawienie poziomu ostrożności dla każdego kierunku.

Czego nie robić: Nie ustalaj sam, co wolno pokazać o punktach na Wschodzie. To decyzja Caritas, nie nasza.

Potrzeby — kraj po kraju

KrajOstrożnośćEdukacyjneCharytatywne
Litwa
ok. 180 tys. osób, głównie Wileńszczyzna
zwykłySzkolnictwo polskie działa w państwowym systemie oświaty, więc problemem nie jest istnienie szkół, tylko ich wyposażenie. Podręczniki są przestarzałe, a część wydano z błędami. Do tego reorganizacje szkół i rosnąca liczba godzin. „Macierz Szkolna" wskazuje podręczniki jako potrzebę numer jeden.Byt materialny wspólnoty nie jest zagrożony. Pomoc charytatywna ma sens punktowy: najubożsi uczniowie, dojazdy, wyprawki.
Łotwa
skupiska w Dyneburgu, Rydze i Rzeżycy
zwykłyTrzy polskie szkoły w pełnym zakresie, z Państwowym Gimnazjum Polskim im. Józefa Piłsudskiego w Dyneburgu na czele. Potrzeby jak na Litwie: pomoce dydaktyczne, książki, kontakt młodzieży z Polską.Potrzeby socjalne niewielkie i obsługiwane lokalnie.
Białoruś
kilkaset tysięcy osób polskiego pochodzenia
najwyższyOd roku szkolnego 2022/2023 wstrzymano nauczanie w języku polskim w dwóch jedynych szkołach polskich — w Grodnie i Wołkowysku, gdzie uczyło się ok. tysiąca uczniów. Powołano się na ustawę oświatową, która nie przewiduje nauczania w językach mniejszości. Nauka polskiego przeniosła się poza szkołę: do parafii, na kursy, do domu. Potrzeba to podręczniki, pomoce i wsparcie nauczających — dostarczane dyskretnie, bez rozgłosu.Żywność trwała, opał, leki, środki czystości — zwłaszcza dla osób starszych, samotnych i kombatantów. To trzon pomocy prowadzonej na Białorusi przez polskie organizacje od kilkunastu lat.
Ukraina
wspólnoty polskie m.in. w obwodach lwowskim, żytomierskim i chmielnickim
podwyższonyPolskie szkoły i punkty nauczania działają, ale w trybie wojennym — część zajęć online, bo alarmy przerywają lekcje. Potrzeba sprzętu do nauki zdalnej, podręczników i wsparcia nauczycieli, którzy pracują przy przerwach w prądzie.Caritas wskazuje: żywność, higiena, leki, wózki inwalidzkie, generatory prądu i paliwo, stacje ładowania, latarki, bielizna termiczna i koce. Zostali głównie ci, którzy nie mieli jak wyjechać — najubożsi, chorzy, osoby z niepełnosprawnościami i seniorzy, do których zespoły mobilne docierają setki kilometrów.
Rosja
Kongres Polaków w Rosji, skupiska m.in. na Syberii
najwyższy
bez transportów
Największym zagrożeniem jest asymilacja językowa. Swoboda działania organizacji społecznych, w tym polonijnych, jest ograniczana, a bez szkół i ośrodków kultury język zanika w jednym pokoleniu.NIE PLANUJEMY TRANSPORTÓW RZECZOWYCH NA TEN KIERUNEK. Nie ma dziś kanału, który nie narażałby odbiorcy osobiście. Zostaje modlitwa, kontakt przez struktury kościelne i wsparcie wydawnictw polonijnych. Jeśli ktoś proponuje zbiórkę „na Polaków w Rosji" — odsyłamy do Sztabu Akcji Polak z Sercem.
Kazachstan
potomkowie zesłańców z lat 1936–1940
ostrożnyBariera bardzo konkretna: procedura repatriacyjna wymaga poświadczenia znajomości polskiego, a miejscowe szkółki społeczne certyfikatów nie wydają. Wielu rodzin nie stać na wysłanie dziecka do Polski po egzamin. Potrzeba: kursy przygotowujące, materiały, nauczyciele i animatorzy z Polski, letnie szkoły języka.Wsparcie rodzin w procedurze powrotu i pomoc rzeczowa dla najstarszego pokolenia — tych, którzy pamiętają wywózkę.
Mołdawia
Bielce, Stârcea — wspólnota niewielka
zwykłyNauczanie polskiego opiera się na Domu Polskim i szkółkach sobotnich. Wspólnota jest mała, więc pojedynczy dar — komplet pomocy, wyjazd grupy do Polski — waży tu nieporównanie więcej niż gdzie indziej.Potrzeby socjalne punktowe, w rodzinach najstarszych.
Rumunia — Bukowina
2137 osób wg spisu z 2021 r., głównie okręg Suczawa
zwykłyTrzy wsie zamieszkane w przeważającej części przez Polaków: Nowy Sołoniec, Plesza i Pojana Mikuli. Nauczanie polskiego prowadzone lokalnie, tradycja żywa, ale wspólnota bardzo mała i zależna od kilku osób — gdy jedna zachoruje, zajęcia się nie odbywają.Wsparcie domów polskich, remonty, dofinansowanie wyjazdów młodzieży.

Harmonogram

TerminCo się dzieje
2026-09-01 – 2026-09-30Zgłoszenia koordynatorów diecezjalnych
Diecezje wskazują koordynatora akcji. Bez koordynatora diecezja nie wchodzi do logistyki odbiorów.
2026-10-01 – 2026-10-31Szkolenia koordynatorów i wolontariuszy
Kurs online na wzrastaj.gotow.pl: cel akcji, rozmowa z darczyńcą, bezpieczeństwo, rozliczenie puszki.
2026-11-11Start akcji — Święto Niepodległości
Rozpoczęcie IX edycji „Serce dla pokoleń" 11 listopada.
2026-11-11 – 2026-11-29Główna zbiórka
Zbiórka w parafiach, punktach kwestujących i sklepach partnerskich. Raport dzienny z każdego punktu.
2026-11-22Uroczystość Chrystusa Króla — święto patronalne KSM
Kulminacja akcji i święto patronalne Stowarzyszenia.
2026-11-30 – 2026-12-20Odbiór darów i transporty
Odbiory z punktów do magazynów zbiorczych, kompletacja według list potrzeb Caritas, transporty.
2027-01-01 – 2027-01-31Podsumowanie edycji i sprawozdania dla partnerów
Zamknięcie liczników, eksport sprawozdań (Żabka, Verifis, Caritas), podziękowania.
2027-01-01 – 2027-04-30 Wyjazdy z pomocą i przygotowanie kolejnej edycji
Wyjazdy z pomocą do Polaków na Wschodzie oraz przygotowanie X edycji.

Partnerzy i patroni

Prymas PolskiCaritas GrodnoFundacja dla MłodzieżyFundacja GotówStowarzyszenie Kocham PolskęAkcja KatolickaVerifisPoseł Maria KocNiedzielaGość NiedzielnyMisyjne.plKresy.plKatolicka Agencja Informacyjna (KAI)

Złożone automatycznie ze stanu bazy GOTÓW. Aby odświeżyć: python3 podrecznik_akcji.py --wykonaj.
Koordynator ogólnopolski: polakzsercem@ksm.org.pl, tel. 570 753 770.