Sesja strategiczna · sierpień 2026
Ta prezentacja nie jest planem, który ktoś przywiózł gotowy. Jest zapisem czterech arkuszy z sesji strategicznej — tego, co ludzie niosący dzieło zobaczyli, kiedy usiedli i nazwali rzeczy po imieniu.
Idziemy w kolejności, w której to powstało: najpierw dlaczego, potem jak, na końcu co. Odwrotnie się nie da — lista działań bez odpowiedzi na „po co” jest tylko listą.
Kwadrans mówienia · jedenaście ekranów · jedno pytanie zostawione otwarte
Notatka dla prowadzącego Warto powiedzieć na wstępie, skąd to jest: nic tu nie zostało dopisane po sesji. To podnosi wagę każdego następnego zdania — i zdejmuje wrażenie, że ktoś przyszedł z gotowym pomysłem do zatwierdzenia.
Pierwszy krąg — po co
Tak brzmi pierwsze zdanie z arkusza — i od niego zaczyna się cała reszta. Fundacja powstaje, żeby kształtować mentalność dbania o jakość życia: u młodych i u tych, którzy ich prowadzą.
Dopiero z tego wynika „jak”, a z „jak” — „co”.
Notatka dla prowadzącego To jedyne zdanie, które musi zostać w głowie z całej prezentacji. Fundacja nie jest kolejną strukturą do obsłużenia — jest odpowiedzią na pytanie, po co robimy to, co robimy. Trzy kręgi wracają przy każdym następnym ekranie jako drobny wskaźnik; warto je raz pokazać palcem.
Drugi krąg — sposób
„Tworzymy przestrzeń do rozwoju i nauki młodego człowieka, budującą mentalność ciągłego wzrostu i dbałość o jakość.” Zapisane wprost na arkuszu.
Na arkuszu skreślono „Promujemy” i wpisano „Kształtujemy”. Promocja kończy się na plakacie i trwa tyle, co wydarzenie. Formowanie trwa latami i zostaje w człowieku — także wtedy, gdy przestanie przychodzić.
Na arkuszu haseł stoi w ramce, na środku. Nie „więcej” i nie „szybciej” — lepiej. To miara, którą fundacja ma przykładać do siebie samej, zanim przyłoży ją komukolwiek innemu.
Notatka dla prowadzącego Warto zatrzymać się na skreśleniu. Ludzie przy stole sami poprawili „promujemy” na „kształtujemy” — to nie jest różnica słów, tylko różnica odpowiedzialności. Promocja pyta „ilu przyszło”, formacja pyta „kim wyszli”.
Rozpoznanie, nie skarga
Młodych ma kto zaprosić. Tych, którzy ich prowadzą, nie prowadzi nikt — i to widać po drugim roku.
Dzieło bez własnych przychodów co roku zaczyna od zera i prosi o wszystko. Stąd, wprost z arkusza, działalność gospodarcza.
Kiedy ksiądz jest równocześnie formatorem, księgowym, kierowcą i organizatorem, wspólnota trwa dokładnie tyle, co jego siły. Nie chodzi o to, żeby księdza odsunąć — chodzi o to, żeby nie musiał być wszystkim naraz.
Zarząd się zmienia i doświadczenie wychodzi razem z nim. Następny zaczyna od pustej kartki, choć wszystko to już raz zrobiono.
Kończy się wiek KSM-u albo studia — i nie ma dokąd pójść dalej. Człowiek, którego formowaliśmy sześć lat, odchodzi w moment.
Notatka dla prowadzącego Trzynaście haseł u góry to cała lista z arkusza; pięć w ramkach to te, z których wprost wynikają trzy kierunki. Ton diagnozy, nie żalu: to rozpoznanie zrobili ludzie, którzy niosą dzieło. Punkt trzeci wymaga ostrożności — mówimy o odciążeniu księdza, nie o odsunięciu go.
Dwadzieścia haseł z arkusza
Żadnego z tych haseł nie dopisano po sesji. Trzy kolumny to nie jest podział narzucony — to jest to, co z tych dwudziestu słów wychodzi samo.
Notatka dla prowadzącego Ten ekran można przejść szybko. Ma tylko pokazać, że trzy kierunki nie zostały wymyślone przy biurku, lecz wyszły z pracy przy stole.
Trzeci krąg — czym się to robi
Przeniesienie wydawnictwa do fundacji. Materiały formacyjne, wideo, produkty własne — z analizą rynku, nie z entuzjazmu.
Standaryzacja wiedzy: kursy posług, edukacja ekonomiczna i projektowa, kursy dla kapłanów, GOTÓW, kierunek studiów.
Rekolekcje, obozy, pielgrzymki, obozy patriotyczno-religijne, gry miejskie ze scenariuszami, organizacja wydarzeń.
Każdy z tych kierunków odpowiada na któryś z pięciu problemów. Żaden nie jest tam dlatego, że wypadałoby go mieć.
Notatka dla prowadzącego Filary wyrastają z dołu — warto poczekać sekundę, zanim się zacznie mówić. Dalej idą trzy osobne ekrany, po jednym na filar; jeżeli czasu jest mało, można je pominąć i wrócić do nich w rozmowie.
Filar I · odpowiedź na „brak zaplecza”
„Czas na GOTÓW”, „Droga Ucznia”, „5 Filarów” — to, co już jest, wydawane i sprzedawane z jednego miejsca.
Materiał, którego nikt nie prowadzi — a który buduje człowieka, kiedy nikt nie patrzy.
Własne nagrania zamiast zlecania na zewnątrz każdej krótkiej formy.
Z analizą rynku i skalowalnie — tak zapisano na arkuszu. Nie sto sztuk na jedno wydarzenie.
Przykład rzeczy prostej, taniej i naprawdę potrzebnej w parafii.
Żeby formacja nie zależała co roku od tego, czy ktoś da dotację.
Notatka dla prowadzącegoNajczęstszy zarzut brzmi: „Kościół nie powinien handlować”. Odpowiedź jest w arkuszu: działalność gospodarcza jest po to, żeby formacja była darmowa dla tych, których na nią nie stać. Zarabiamy na rzeczach, żeby nie brać za formację.
Filar II · odpowiedź na „brak formacji formatorów”
Animator, zastępowy, skarbnik, sekretarz — każda posługa ma swój kurs i swoje potwierdzenie.
Nauka społeczna Kościoła nie jako wykład, lecz jako narzędzie do prowadzenia dzieła.
Do tego edukacja prozdrowotna. Rzeczy, których nie uczy ani szkoła, ani seminarium.
Jak założyć, rozliczyć i nie zamknąć po dwóch latach. Wiedza, którą dziś zdobywa się na własnych błędach.
Kursy dostępne z każdego miejsca, warsztaty tematyczne tam, gdzie potrzebny jest człowiek.
Zapisany na arkuszu jako kierunek, nie jako plan na przyszły rok. Wymaga uczelni i partnera.
Notatka dla prowadzącegoTo filar, który najbardziej dotyczy Księży osobiście — „kursy dla kapłanów” i „KNS w praktyce” wzięły się z rozmowy o tym, że duszpasterz młodzieży dostaje zadanie, a nie dostaje przygotowania. Warto zapytać salę, czego brakowało im samym.
Filar III · odpowiedź na „brak przestrzeni «po»”
To, co Stowarzyszenie robi od lat — prowadzone jako oferta, a nie jako coroczna improwizacja.
„Kurs Mojżesz” i „Posłani razem” są pierwszymi dwoma.
Wprost z arkusza. Miejsce, gdzie wiara i Polska nie są dwoma osobnymi tematami.
Scenariusz, którym ktoś w parafii poprowadzi grę bez pisania go od nowa.
Także dla innych — to jest umiejętność, którą fundacja ma, a wielu jej potrzebuje.
Trzeci filar prowadzi do drugiego: kto był na obozie, dowiaduje się o kursie.
Notatka dla prowadzącegoTu wraca problem piąty: przestrzeń „po”. Obozy i wyjazdy są jedynym miejscem, w którym człowiek po dwudziestce jeszcze wraca — i dlatego stoją w tym samym rzędzie co kursy, a nie w dziale „atrakcje”.
Zapisane u góry arkusza i celowo zostawione bez odpowiedzi
Dla KSM-u
czy szeroko do młodych?
Tego pytania nie rozstrzyga ta prezentacja — bo odpowiedź należy do Księży, którzy dzieło poniosą, a nie do tego, kto układał ekrany.
Fundacja obsługuje Stowarzyszenie i jego oddziały. Prościej rozliczyć, łatwiej utrzymać jakość, mniejsza skala.
Kursy i wydarzenia otwarte dla każdej młodzieży w Kościele. Większy zasięg, większe ryzyko rozmycia tożsamości.
Notatka dla prowadzącego Ten ekran ma zostać otwarty. Nie ogłaszamy decyzji — pytamy salę i notujemy, co powiedzą. Jeżeli rozmowa pójdzie długo, to dobrze: to jedyne pytanie z całej prezentacji, na które odpowiedź musi zapaść wspólnie.
Po tej rozmowie
Dla KSM-u czy szeroko do młodych. Bez tego nie da się ułożyć ani oferty, ani budżetu — bo to są dwa różne dzieła.
Filar drugi buduje się z tego, czego duszpasterz młodzieży nie dostał, a potrzebował. To jest wiedza, której nie ma nikt poza salą.
Nie deklaracja, tylko konkret: kurs, wyjazd, materiał. Fundacja jest po to, żeby ktoś to poniósł razem z Księdzem.
Fundacja „Gotów” · Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży w Polsce · materiał roboczy z sesji strategicznej, sierpień 2026
Notatka dla prowadzącego Nie kończ na podziękowaniu — kończ na pytaniu i na kartce. Trzy rzeczy z tego ekranu warto zebrać na piśmie, zanim sala się rozejdzie; po tygodniu nikt tego nie odtworzy.